W sonecie pod tytułem "Burza" po raz kolejny możemy utożsamiać podmiot liryczny z samym autorem. Sonet opisuje burzę i zjawiska jej towarzyszące. Opis jest dynamiczny i szybki, czemu służy nagromadzenie głoski "r" (instrumentacja głoskowa), co wzmaga uczucie niepokoju i grozy towarzyszących burzy. Sytuacja opisana jest tak, że wydawać by się mogło, że członkowie załogi nie mają szans na wygranie z potężną przyrodą. Pasażerowie są przerażeni tym co dzieje się dookoła nich. Mickiewicz pisze o "wstąpieniu geniusza śmierci", który z pewnością siebie wkracza pomiędzy pasażerów statku. Dwie ostatnie zwrotki opisują zachowania ludzi, ich reakcje na zbliżającą się śmierć i zagrożenie. Jeden z podróżnych utożsamiany z podmiotem lirycznym jest samotny, nie umie się modlić, jest w pełni świadom tego, co się wokół niego dzieje, więc zachowuje się o wiele spokojniej niż jego towarzysze. Burza jest dla Mickiewicza jednocześnie przerażająca, groźna, i fascynująca, piękna. Warto wspomnieć, że autor podczas swojej podróży faktycznie przeżył burzę na morzu.