Sonet "Bakczysaraj w nocy" jest opisem krymskiego miasteczka o zmierzchu. Mieszkańcy rozchodzą się do domów z meczetów, cichną głosy muezinów nawołujących do modlitwy. Miasto zaczyna zamierać, zatapia się w ciszy i ciemności nocy. Autor nazywa niebo haremem gwiazd (orientalizm) czekających na srebrnego króla nocy, czyli księżyc. W 3 trzeciej strofie poeta przedstawia ciemność ziemi kontrastującą z rozświetlonym gwiazdami niebem. Góry otaczające Bakczysaraj są porównane do diabłów zasiadających w radzie Eblisa (orientalizm), a po chwili do swoistego namiotu, który tworzą nad miastem. Poeta wykorzystuje wiele motywów orientalnych. Sonet ten ma inną niż tradycyjny kompozycje - poeta poprzestał tylko na opisie, nie wprowadza do utworu refleksji znajdującej się zwyczajowo w trzeciej i czwartej strofie.
Romantyczny orientalizm wyraża się w całym cyklu przez fascynację przyrodą Krymu, wprowadzanie elementów kultury muzułmańskiej, wykorzystywanie orientalnego słownictwa, a także przez oddanie głosu Mirzie, czyli mieszkańcowi Krymu. We wszystkich sonetach widoczna jest maniera romantyczna - skłonność do przesady, wyolbrzymiania (tutaj hiperbolizacja piękna przyrody). Mickiewicz wprowadza pielgrzyma jako specyficznego bohatera lirycznego, co pozwala poeci uwzględnić własną tęsknotę za ojczyzną, a także w pełni oddać zachwyt egzotyką Krymu. Szczególnym bohaterem cyklu jest przyroda, tak samo zachwycająca jak przerażająca.
W wielu sonetach Mickiewicz wyraźnie odchodzi od tradycyjnej formy sonetu, którego tematem była przede wszystkim kobieta i miłość do niej, tworząc oryginalny cykl z zachowaniem niektórych tradycyjnych elementów.