Piękno orientalnego krajobrazu opisuje Mickiewicz także w "Ajudahu". Podmiotem lirycznym znowu jest sam autor, zwracający się do czytelników. Opisuje piękno widoków rozciągających się ze szczytu Ajudah. Pisze o falach raz po raz uderzających w skały na brzegu, zdobywających go z tryumfem, a chwilę potem wycofujących się zostawiając za sobą muszle i perły. Do fal autor porównuje namiętności i emocje targające sercem młodego poety. Mickiewicz mógł mieć na myśli samego siebie i uczucia nim targające. Ukojeniem dla skołatanego serca ma być proces tworzenia, w którym poeta może wyrzucić z siebie wszystko co czuje, co go niepokoi, cieszy. Powstają wtedy piękne, niepowtarzalne utwory mające być ozdobą skroni poety przez długie wieki, mające sprawić, że poeta będzie podziwiany przez wiele późniejszych pokoleń. W tym wierszu dobrze widoczny jest topos "exegi monumentum" - swoistym pomnikiem ma być poezja i utwory napisane przez poetę. Mickiewicz umieszcza w tym sonecie swoją refleksję nad twórczością.