"Sonety krymskie" Mickiewicza, to zbiór sonetów, będący wspomnieniem z wycieczki na Krym, jaką odbył Mickiewicz w 1825 roku. Pośród całego cyklu utworów odnaleźć można wiele elementów orientalnych świadczących o romantycznym zainteresowaniu Wschodem.
W "Stepach akermańskich" podmiotem lirycznym czyni autor najprawdopodobniej sam siebie, wypowiada się w pierwszej osobie liczby pojedynczej, jest więc to przykład liryki bezpośredniej. Podmiot liryczny zwraca się do czytelników opisując piękno krajobrazu lub do swoich towarzyszy. Step został porównany do oceanu. Poeta używa oksymoronu określając step "suchym oceanem". Wóz, którym przemieszczają się podróżnicy został porównany do łodzi, płynącej po falach kwiatów i traw. Podmiot liryczny opisuje zapadający zmierzch, gdy na stepie nie ma śladów życia. Z jednej strony podmiot liryczny jest samotny, a z drugiej zachwyca go piękno władcza i potężna natura. W pewnym momencie zauważa w oddali jakiś błysk, zastanawia się, co może dawać taki blask. Po chwili okazuje się, że to od wód Dniestru odbija się światło księżyca. Panuje nieprzejednana cisza, którą autor hiperbolizuje, mówiąc, że słyszy nawet motyla na trawie i szelest, jaki wydaje sunący po trawie wąż. Mickiewicz wsłuchuje się w ciszę, chcąc usłyszeć wezwanie z Litwy. Ma on jednak świadomość, że nie może wrócić do ojczyzny. Piękno Krymu nie potrafi mu zrekompensować wielkiej tęsknoty za ojczyzną. To, że nie może wrócić na Litwę sprawia, że jest smutny i rozgoryczony.